ZEMZEM-Gerçek Yaşam Öyküsü



ZEMZEM-Gerçek Yaşam Öyküsü

Küçük cennet yolcusunu da tekrar rahmetle anıyoruz. Rabbim ve Melekler onunla olsun.

ZEMZEM

Renklerin can verdiği bir sonbahar… Anne, alacakaranlıkta karşıda düşünüp duran Tavusbaba’yı gözlüyordu.

Sonra bakışlarını tam dağın eteğinde bir hayâl halindeki Köyceğiz’de dolaştırdı. Ne kadar mahzundu Meram. Yaprakların dallarına veda ettiği bir mevsimi bağrına basmaktandı belki… Belki de, yakında yeni bir ayrılışa tanık olacağı için.

Annenin gönlü de Meram kadar mahzun… Kederli değil, yalnızca mahzun. Çünkü önlerindeki mukadder ayrılık, ebediyen sürmeyecek, onun da Rabbine kavuşacağı güne kadar sürecek bir hasretlik olacaktı bu.

Anne, yavrusuyla birlikte sonsuzluğa yolculuk için kanat takacakmış gibi! Yavaşca bembeyaz çarşaflarda yatan hasta evladının, karyolası dibine diz çöktü. Şefkatle yorganın açılan tarafını kızının başına doğru çekti. Bir kıpırdanış…

“-Su!” diyordu. “Anneciğim, su.”

Hemen ardındaki masaya uzandı. Bir bardak suyu uzattı ona. Biriciğinin boğazından geçmiyordu.

“-Tadı çok acı anne. Tatlı su yok mu?”

Analık imtihanının heyecanında mutfağa gitti. Ayak sesiyle, zaten öylesine dalmış olan ev halkını uyandırmıştı.

Kadın, başka bir kaptan su boşalttı bardağa. Kızının başucuna koştu. Çare yoktu. Onu da bir türlü içemiyordu. Suyun acılığından zannediyordu küçücük. Halbuki son anın yaklaştığının habercisiydi bu hâl…

Vaziyeti anlayan diğerleri, anneye bir su bardağı uzattılar. O da bir gayretle suyu hastanın ağzına yanaştırdı. Kana kana içti evlat. Memnun gülümsedi.

“- Hayatımda hiç bu kadar tatlısını içmemiştim. Yoksa Çayırbağı suyu muydu anne?”

Kadın düşünmeden “Evet” anlamında başını salladı. Yavrusunun susuzluğu dinmişti ya.

Pencerenin yanındaki sarmaşığa yuva yapmış beyaz güvercin, gecenin seherinde havalandı. Sessizlikte, onun kanat çırpışından ürken ana, kızına baktı.

Beyazlar arasında melek misali, güller kadar masum, mis kokular içinde uyuyordu. Daha doğrusu o uyuduğunu sandı. Yavaşça döndü arkasındakilere. Fısıltı halinde;

“-Şükürler olsun” dedi. “Son verdiğiniz su boğazından geçti. Sahi, Çayırbağı mıydı o?”

Birisi yavrusuyla ilgilenmek için eğilirken, diğeri hıçkırarak, hâlâ birşeyden habersiz annenin koluna girdi.

Müthiş tevâfuk… Son anında cennet yolcusu sübyana ikram edilen su, ZEMZEM’ di.

Yorum Bırakabilirsiniz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir