O Çocuk Yalnız Ve Yitik

O Çocuk Yalnız Ve Yitik

Bir çocuk varmış ıssız köşelerde ağlayan;
Neden ağladığını sorduklarında bir şehirden bahsetmiş çocuk
Tertemiz yüreğiyle masumiyetin olduğu bir şehir varmış
Kimsenin bilmediği o şehirde kendi mutluluğunda yaşarmış
Ta ki o gün gelene kadar…
Yaşadıkları ile şehrinin masumiyetini kaybetmiş çocuk
Acımasızca yaşadıklarını anlayamayan çocuğun şehri kararmış
Çocuk anlayamamış ne olduğunu
O şehri nasıl bulduklarını ve kirletiklerini
Şehrini nasıl kanattıklarını bilememiş
Bilememiş şehrini ve içindeki olan kini, nefreti, öfkeyi bilememiş….
Çünkü onun yüreğinde bu terimler yokmuş…
Şimdi ise o masumiyetin olduğu şehirde gözyaşları ile kalmış çocuk
Şehrin içindeki mutluluğu gitmiş…
Bir köşede gözyaşları ile yalnız kalan çocuk kimsesiz
Bir köşede gözyaşları ile kalan çocuk masum
Bir köşede gözyaşları ile kalan çocuğun şehrinin öfke dolu olduğu gibi o çocuğun kalbi de öfke dolu…
O çocuk yalnız ve yitik.
Artık o çocuk;
Çaresizlik içinde şehrin onuda ne zaman alacağından habersiz ama alacağını bilerek dolaşıyor.
Bilerek dolaşıyor çünkü belkide masumiyet şehrini istiyor ve masumiyet şehrindeki kaybettiklerini….

Nimet Tuba Öz



Yorum Bırakabilirsiniz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir